|
Proszę, rozsyłaj ten artykuł – wezwanie – apel do Twoich znajomych i nieznajomych, zamieść na dostępnych stronach internetowych, wydrukuj i rozdaj, rozsyłaj link do naszej strony internetowej, zamieść na Facebooku. Daj szansę każdemu do podjęcia decyzji.
JAK ODPOWIESZ?
W wyniku niezależnego od nas zbiegu wydarzeń w Europie, w wyniku przyjęcia złych, nietrafionych, utopijnych programów politycznych realizowanych, zarówno przez partie lewicowe jak i te, które odwoływały się do wartości prawicowych, w wyniku niedoceniania i lekceważenia przez większość Polaków wagi zaangażowania w działalność polityczną, w wyniku odrzucenia prawa naturalnego, w wyniku drapieżnych i nieuczciwych działań globalnych koncernów, w wyniku prowadzenia przez zamożne państwa Unii Europejskiej polityki chroniącej własne interesy kosztem państw słabszych, w wyniku błędów, niekompetencji, prywaty, korupcji, krótkowzroczności wielu naszych polityków, w wyniku bierności i lenistwa oraz niefrasobliwości wyborców, Polska w chwili obecnej znalazła się na rozdrożu, o krok od chaosu, destrukcji, bankructwa.
-
NAJWAŻNIEJSZY JEST PRZYWÓDCA
Obecność Polski w Unii Europejskiej (co do której wielu z nas miało uzasadnione obawy) stwarzała szansę na przyśpieszony rozwój.
Warunkiem doprowadzenia do korzystnych zmian było prowadzenie niezależnej, mądrej, narodowej polityki, wykorzystującej wszystkie nasze ludzkie, społeczne, geograficzne i inne atuty.
Sukces mógł być więc osiągnięty wyłącznie poprzez powierzenie zarządzania państwem i troski o dobro wspólne takiej partii politycznej, której politycy spełnialiby najwyższe kryteria moralności, kompetencji, bezinteresowności i patriotyzmu.
Niestety, nasz naród, takiej silnej, narodowej a jednocześnie otwartej i odpowiedzialnej klasy politycznej, w tych najbardziej newralgicznych dla Ojczyzny czasach nie wykreował.
Szczególnie od polskich katolików można było oczekiwać aktywnego włączania się w działalność polityczną – przecież do tego wzywał nas Ojciec św. błogosławiony Jan Paweł II („Świeccy - czytamy w posynodalnej adhortacji „Christifideles laici” - nie mogą rezygnować z udziału w polityce, czyli w różnego rodzaju działalności gospodarczej, społecznej i prawodawczej. (...) Prawo i obowiązek uczestniczenia w polityce dotyczy wszystkich i każdego. (...) Ani oskarżenia o karierowiczostwo, o kult władzy, o egoizm o korupcję, które nierzadko są kierowane pod adresem ludzi wchodzących w skład rządu, parlamentu, klasy panującej czy partii politycznej, ani dość rozpowszechniony pogląd, że polityka musi być terenem moralnego zagrożenia, bynajmniej nie usprawiedliwiają sceptycyzmu i nieobecności chrześcijan w sprawach publicznych”).
Nieraz, pół żartem, pół serio proponowałem by w trakcie każdej spowiedzi ksiądz zadawał pytanie – czy należysz do partii politycznej i ją wspomagasz? Jeżeli nie to idź, zapisz się i przyjdź po rozgrzeszenie.
W obecnej sytuacji Polski, nieprzynależenie i niewspieranie swoją osobą narodowej, chrześcijańskiej partii politycznej jest ciężkim przewinieniem wobec Ojczyzny, wobec własnej rodziny, grzechem względem miłości bliźniego.
Nie wystarczy być słuchaczem dobrego radia, widzem dobrej telewizji, czytelnikiem dobrych gazet, nie wystarczy zbierać podpisy protestu w tej lub innej niezwykle ważnej lub innej sprawie, nie wystarczy brać udział w mszach świętych w intencji wybitnych zmarłych, nie wystarczy uczestniczyć w spotkaniach profesorów, doktorów, posłów, senatorów. Jeżeli nie będziemy obecni w strukturze narodowej partii politycznej, jeżeli nie będziemy współuczestniczyć w budowaniu tej mądrej, walecznej, patriotycznej armii, to będziemy i tak współwinni klęski naszej Ojczyzny, wykonamy jeden krok ku samobójczemu upadkowi.
Tylko partie polityczne dają możliwość kształtowania, tworzenia programu dla Państwa i jego realizacji, tylko partie polityczne dają możliwość wspierania i wprowadzania do władz ustawodawczych, do organów zarządzających państwem ludzi najwybitniejszych, najbardziej odpowiedzialnych. Można należeć do wielu szlachetnych stowarzyszeń, klubów, kół ale w najmniejszym nawet stopniu nie zastąpi to naszej aktywnej obecności w strukturze partii politycznej.
Za tragiczny stan naszego państwa często winimy Rosjan, Niemców, Żydów, Amerykanów, tajne masońskie organizacje, komunistów, kapitalistów, globalistów, polityków różnych partii. Jest rzeczą oczywistą, że zło, egoizm, prywata, zachłanność jednostek i narodów, bezmyślność, bezwzględność, pogarda, niekompetencja, zła wola istnieją, a tymczasem my przegrywamy indywidualnie nasze życie, przegrywamy naszą Ojczyznę poprzez brak naszego zaangażowania, brak miłości, brak roztropności, mieszanie rzeczy mniej istotnych z najważniejszymi. Św. Paweł nas poucza – „...A nade wszystko miejcie miłość, która jest więzią doskonałości.” Brak zaangażowania w działalność polityczną, to brak miłości do Ojczyzny, to niedostatek miłości do własnej rodziny, to brak solidarności ze społeczeństwem. W dzisiejszym świecie, w znacznym stopniu odwołującym się do demokracji, największym przejawem miłości bliźniego jest zaangażowanie w działalność polityczną.
Dlaczego nie chcemy zrozumieć, że tak niewiele trzeba, by Polska stała się Ojczyzną ludzi szczęśliwych, zamożnych, Ojczyzną rodzin i dzieci, Ojczyzną ludzi zdrowych i pełnych nadziei? Dlaczego nie chcemy wykonać pięciu kroków do zwycięstwa, a tak ochoczo wykonujemy jeden krok ku klęsce?.
Partie polityczne powinniśmy oceniać według trzech kryteriów.
a) Kryterium programowe.
Dla katolików i tych, których światopogląd opiera się na fundamencie prawa naturalnego, program partii powinien być w najwyższym stopniu zgodny z zasadami katolickiej nauki społecznej, kartą praw rodziny, z nauczaniem Jana Pawła II (Polaka o najwyższym autorytecie w sprawach moralnych i etycznych).
b) Kryterium wewnętrznych zasad i praktyk.
Nie warto być członkiem partii, w której w relacjach pomiędzy jej członkami i władzami stosowane są praktyki niegodne, niesprawiedliwe, kiedy poprzez bezwzględną dyscyplinę partyjną łamie się sumienia, kiedy członek partii staje się bezmyślną maszynką do głosowania, a sprzeciw wobec sprzecznej z sumieniem decyzji przywódcy partii, staje się powodem nakładania kar bądź usunięcia.
Jeżeli partia polityczna nie szanuje własnych członków, to trudno uwierzyć, by po dojściu do władzy, tego nagannego sposobu działania nie stosowała powszechnie.
c) Kryterium przywódcze.
Niewiarygodną jest partia, na której czele stoją ludzie niedoświadczeni, przeciętni, chwiejni, skłonni do manipulacji, niewykształceni, głosujący wbrew własnemu sumieniu i poglądom.
Wiarygodną jest partia, której przywódcy w swojej dotychczasowej działalności jednoznacznie opowiadali się za chrześcijańskimi wartościami, którzy zbudowali swój autorytet dzięki wiedzy, aktywności, uczciwości i wytrwałości.
Zastanówmy się do jakiej partii powinniśmy wstąpić.
1. Prawica Rzeczypospolitej Marka Jurka
a) Kryterium programowe
Partia zdecydowanie odwołuje się do wartości chrześcijańskich.
Troska o życie człowieka na każdym jego etapie jest podstawowym założeniem programu. Na tym głównym fundamencie świętości życia budowany jest program gospodarczy, program ochrony zdrowia, program edukacji czy opieki społecznej, program polityki zagranicznej. Bardzo rozbudowany jest program polityki prorodzinnej. Unia Europejska wg Prawicy RP powinna być Ojczyzną Ojczyzn a nie federacją. Polska powinna być krajem suwerennym, dlatego Prawica RP przeciwstawiała się przyjęciu Traktatu Lizbońskiego, Paktu Fiskalnego, umowie ACTA, powstaniu armii Unii Europejskiej, wprowadzeniu Euro!
Pewne istotne dla mnie założenia programowe zawarłem w tzw. dekalogu politycznym łódzkiej prawicy:
JEŻELI UWAŻASZ ŻE:
1. Politycy Prawicy powinni kierować się w swojej działalności wartościami chrześcijańskimi, wynikającymi z Dekalogu, Ewangelii, nauki społecznej Kościoła w tym szczególnie z nauczania Jana Pawła II.
2. Najważniejszym celem dla polityka jest ochrona życia nienarodzonych, ochrona życia dzieci i młodzieży, ochrona życia osób dorosłych, ochrona życia rodzin, ochrona życia starszych, ochrona życia ludzi aż do naturalnej śmierci i dlatego jesteś też przeciwnikiem kary śmierci.
3. Troska o polską rodzinę jest ważnym motywem udziału w życiu politycznym oraz jedyną akceptowalną formą rodziny jest według Ciebie tradycyjna rodzina złożona z ojca, matki i dzieci.
4. Szanowane powinny być w Europie prawa narodów do suwerenności, a w Polsce powinna być zachowana własna waluta, powinno ograniczyć się możliwość zakupu ziemi przez cudzoziemców, Unia Europejska powinna być Europą Ojczyzn, a nie federacją.
5. Surowce naturalne, kopaliny, lasy powinny być własnością Skarbu Państwa, a prywatyzacja ma uzasadnienie tylko wtedy, gdy powiększa bezpieczeństwo i własność polskiego społeczeństwa oraz będzie stanowić źródło dochodu obecnego i przyszłych pokoleń Polaków.
6. Należy chronić środowisko naturalne, Polski krajobraz – doceniając jego ogromne znaczenie dla miłości do Ojczyzny, dlatego należy przeciwstawić się tym, którzy dla własnej prywaty przez samowolę budowlaną i bezmyślność niszczą piękno naszej Ojczyzny.
7. Należy rozwijać w Polsce gospodarkę rynkową w oparciu o zasady pomocniczości, solidarności i dobra wspólnego.
8. Należy być przyjaźnie usposobionym do wszystkich Polaków w tym do politycznych przeciwników z innych ugrupowań - należy prowadzić dialog programowy, a nie dzielić Polaków na patriotów i zdrajców.
9. W stosunkach międzynarodowych nie powinno rozwiązywać się konfliktów za pomocą działań zbrojnych, lecz wykorzystywać wszelkie środki pokojowe do polepszenia życia mieszkańców skonfliktowanych narodów - dlatego negatywnie oceniasz wojny w Iraku, Afganistanie, Libii.
10. Polska powinna być krajem, gdzie produkuje się zdrową żywność – bez GMO, wykorzystuje się energię ze źródeł odnawialnych – nie zgadzasz się na budowę elektrowni jądrowych.
- TO ZACZNIJ NATYCHMIAST AKTYWNIE DZIAŁAĆ W ŁÓDZKIM ODDZIALE PRAWICY RZECZYPOSPOLITEJ
Program Prawicy RP jest wciąż uaktualniany. Rozwój struktury, większe zaangażowanie współpracowników i członków pozwoli na jego uszczegółowienie. Do tej wielkiej i niezbędnej pracy Prawica RP wzywa wszystkich Polaków, świadomych zagrożeń i szans.
W końcu marca 2012 r. Prawica RP zawarła umowę o współpracy z Prawem i Sprawiedliwością. Na mocy tej umowy partie zachowują swoją suwerenność programową i podejmują decyzję o wspólnych listach wyborczych. Umowa ta jest świadectwem tego, że w imię realizacji dobra wspólnego Prawica RP jest w stanie zrezygnować z własnych ambicji. Prawo i Sprawiedliwość pogodziło się z faktem trwałego istnienia innej prawicowej siły na polskiej scenie politycznej.
Umowa o współpracy między partiami Prawo i Sprawiedliwość i Prawica Rzeczypospolitej
1. Prawo i Sprawiedliwość reprezentowane przez Prezesa Jarosława Kaczyńskiego oraz Prawica Rzeczypospolitej reprezentowana przez Przewodniczącego Marka Jurka zawierają umowę o współpracy.
2. Prawica Rzeczypospolitej uznaje Prawo i Sprawiedliwość za główną siłę opozycji wobec obecnych liberalnych rządów. Prawo i Sprawiedliwość uznaje Prawicę Rzeczypospolitej za ważnego reprezentanta opinii chrześcijańskiej w Polsce.
3. Prawica Rzeczypospolitej będzie wspierać (w zakresie swojego programu) opozycyjną politykę Prawa i Sprawiedliwości, a w przyszłości – budowę rządu tworzonego przez Prawo
i Sprawiedliwość. Prawo i Sprawiedliwość będzie na forum parlamentarnym (w zakresie swojego programu) podejmować inicjatywy Prawicy Rzeczypospolitej.
4. W celu realizacji Umowy tworzy się Zespół ds. Koordynacji Działań. W skład Zespołu wchodzi po dwóch przedstawicieli władz obu partii (w tym wiceprezesi obu partii oraz przedstawiciel władz Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości) wskazanych przez prezesów obu partii. Współprzewodniczącymi Zespołu są uczestniczący w nim wiceprezesi obu partii. Posiedzenia Zespołu będą odbywały się nie rzadziej niż raz na kwartał.
5. W wyborach prezydenckich Prawica Rzeczypospolitej deklaruje poparcie dla kandydatury Jarosława Kaczyńskiego.
6. W wyborach do Sejmu RP, Parlamentu Europejskiego, Sejmików wojewódzkich i Rad Miast wojewódzkich – kandydaci Prawicy Rzeczypospolitej startują z ustalonych miejsc na listach Prawa i Sprawiedliwości (zasady realizacji tego punktu określa aneks stanowiący integralną część umowy).
7. Wskazanie kandydatów Prawicy Rzeczypospolitej w wyborach stanowi kompetencję przewodniczącego partii.
8. W Sejmie i Senacie RP reprezentacja Prawicy Rzeczypospolitej będzie współpracować z Klubem Prawa i Sprawiedliwości, a w Parlamencie Europejskim posłowie Prawicy Rzeczypospolitej wejdą do klubu, do którego należeć będą posłowie Prawa i Sprawiedliwości. Sygnatariusze porozumienia zobowiązują się do przestrzegania zasady poszanowania integralności reprezentacji parlamentarnej poszczególnych ugrupowań.
9. Wszystkie zagadnienia współpracy nieobjęte niniejszym porozumieniem uzgadniane będą w duchu zasad wynikających z niniejszego porozumienia przez Zespół lub – w szczególnych wypadkach – przez prezesów partii. Zespół może za zgodą wszystkich swoich członków uzupełniać niniejszą Umowę o aneksy, które stają się jej integralną częścią.
10. Niniejszą umowę Prawo i Sprawiedliwość oraz Prawica Rzeczypospolitej zawierają na osiem lat. Umowa może zostać wypowiedziana przez uczestniczące w niej partie w terminie jednorocznym.
Jarosław Kaczyński
Prezes Prawa i Sprawiedliwości
Marek Jurek
Przewodniczący Prawicy Rzeczypospolitej
b) Kryterium wewnętrznych zasad i procedur.
Dobrej współpracy we władzach partii nie przeszkadzają różnice w ocenie niejednokrotnie dyskusyjnych faktów historycznych. Nie są znane jakiekolwiek nieprawidłowe, nieetyczne relacje pomiędzy Zarządem partii a jej członkami.
c) Kryterium przywódcze.
Marek Jurek, Marian Piłka, Krzysztof Kawęcki to osoby wybitne o wysokiej kulturze osobistej, reprezentujące wysokie standardy etyczne. Posiadają duże doświadczenie w działalności społecznej i politycznej. Są autorami wielu publikacji i książek. Obok Jana Łopuszańskiego (Porozumienie Polskie) i Witolda Tomczaka stanowią w moim przekonaniu elitę polskiej, katolickiej prawicy.
2. Prawo i Sprawiedliwość
a) Kryterium programowe.
Prawo i Sprawiedliwość określa się jako partia prawicowo-centrowa. W znacznej części program zbliżony jest do Prawicy Rzeczypospolitej. Są też jednak dosyć zasadnicze różnice.
PiS zdecydowanie przeciwstawia się Paktowi Fiskalnemu, zbyt daleko idącej prywatyzacji, krytykuje dążenia do federalizacji Unii Europejskiej, zbyt duże ustępstwa dotyczące ograniczenia suwerenności Polski, krytykuje umowę ACTA, reformę emerytalną, sprzeciwia się wprowadzeniu GMO, krytykuje reformę edukacyjną.
Wątpliwości budzić może polityka zagraniczna. PiS głosami większości posłów zaakceptował Traktat Lizboński znacząco ograniczający suwerenność Polski. Nie zawsze jednoznaczny ma stosunek do wprowadzenia Euro – jest przeciw szybkiemu przyjęciu Euro, czyli nie przed rokiem 2015. Prawica Rzeczpospolitej w jednym z niedawnych oświadczeń przeciwstawiała się projektowi PiS powołania Armii Europejskiej (z wystąpienia prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego - prezes PIS mówił: "jesteśmy za Europą, która będzie posiadała własne, silne i sprawne siły zbrojne, podlegające prezydentowi Unii Europejskiej. Dawałoby to Unii rzeczywista pozycję światowego mocarstwa"). PiS w swoim programie wspiera interwencje wojskowe w Iraku i Afganistanie bez względu na ich uzasadnienie i skutki – ogrom śmierci, cierpień i zniszczeń. Wystarczającym uzasadnieniem dla PiS jest lojalność wobec koalicjantów.
Niejednoznaczny bywa stosunek PiS do ochrony życia. Powodem odejścia marszałka Marka Jurka z PiS było głosowanie PiS przeciwko całkowitej ochronie życia nienarodzonych. Również PiS zdecydowanie deklarował poparcie dla wprowadzenia kary śmierci co stoi w rażącej sprzeczności ze stanowiskiem Kościoła wyrażanym wielokrotnie w apelach Ojca św. błogosławionego Jana Pawła II i Benedykta XVI („Wyrażam nadzieję, że wasze rozważania stanowić będą zachętę dla inicjatyw politycznych i prawnych promowanych przez coraz większą liczbę państw na rzecz wyeliminowania kary śmierci oraz kontynuowania dokonywania istotnego postępu w dostosowywaniu prawa karnego zarówno do ludzkiej godności uwięzionych jak i skutecznego zachowania ładu publicznego”).
„Dla kary śmierci wstąpiłem do PiS” – takie oświadczenie w jednym z wywiadów złożył rzecznik prasowy PiS Adam Hofman. Nawet PO i SLD mają w tej sprawie bardziej chrześcijańskie stanowisko.
Politykę finansową w PiS kreuje p. prof. Zyta Gilowska – poprzednio jedna z najaktywniejszych działaczek PO. Ostatnie jej głosowania w Radzie Polityki Pieniężnej są mocno kontrowersyjne. Podwyższanie stóp procentowych silnie wzmacniało polską złotówkę, ograniczając konkurencyjność polskich produktów. W swoim programie PiS opowiada się za prywatyzacją spółek Skarbu Państwa łącznie z energetyką. W posiadaniu Skarbu Państwa pozostać miałoby 300 przedsiębiorstw – szkoda, że nie ujawniono jakich.
Głosowanie wspólnie z PO za budową elektrowni atomowych również trzeba uznać za kontrowersyjne.
Biorąc pod uwagę tak istotne różnice w podejściu PiS i Prawicy RP do pewnych istotnych zagadnień można wyrazić uznanie obu przywódcom za przyjęcie umowy o współpracy. Podpisanie tej umowy stanowi zdecydowany zwrot PiS w kierunku wzmocnienia polskiej prawicy.
b) Kryterium wewnętrznych zasad i praktyk.
Decyzje lokalne podejmowane są często centralnie, powszechne jest stosowanie dyscypliny partyjnej, surowe karanie członków za głośne wyrażanie odmiennych od oficjalnych poglądów – te praktyki prowadziły nieraz do powstania niezdrowej atmosfery i kończyły się usunięciem działaczy z partii (ci tworzyli później nowe organizacje). Argument skuteczności nie może być argumentem dla partii odwołującej się do wartości chrześcijańskich.
Pamiętne dialogi pomiędzy Renatą Beger i czołowymi działaczami PiS do dzisiaj budzą niesmak. Wewnętrzne rozgrywki były przyczyną wyrzucenia z partii połowy, ledwie co wybranych, radnych PiS w Łodzi, którzy obecnie swoimi głosami wspierają PO.
c) Kryterium przywódcze.
Po odejściu z PiS polityków PJN oraz Solidarnej Polski chyba jedynym wybitnym politykiem pozostał Jarosław Kaczyński. Pomimo dużej liczebności i możliwości organizacyjnych ławka polityków wybitnych jest krótsza niż w znacznie mniejszych i słabych finansowo partiach. Prawica RP w zamian za podpisanie porozumienia o współpracy zobowiązała się do poparcia kandydatury Jarosława Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich.
3. Solidarna Polska Zbigniewa Ziobry
a) Kryterium programowe.
Pewne założenia programowe zostały przedstawione dopiero w końcu marca 2012 r. Czym różni się program SP od programu PiS? Jeżeli różniłby się w sposób zbyt znaczący, to uczciwość byłych członków PiS budziłaby wątpliwość. Bo czemu tak długo ten „zły” program wspierali i realizowali?
Głównym powodem usunięcia przywódców SP z PiS była ich krytyka dotycząca braku chęci współdziałania władz partii z innymi partiami prawicowymi i narodowymi (w tym z Prawicą Rzeczypospolitej). Działacze PiS uświadomili sobie, że sam PiS nigdy władzy nie odzyska, a hasło zjednoczenia pod sztandarem PiS jest nierealne. Życie jest zbyt różnorodne, by wokół jednego partyjnego programu zgromadzić większość społeczeństwa. Dopiero sojusze wyborcze zawierane przez partie polityczne mające zbliżone wizje rozwoju Ojczyzny dają szanse zaktywizowania wystarczająco dużych rzesz wyborców. Program Solidarnej Polski Zbigniewa Ziobry, prezentowany w trakcie Kongresu 24.03.2012 r., jest bardziej zbiorem lepszych lub gorszych pomysłów, niż spójną wizją rozwoju, w którym prezentowany byłby cel do osiągnięcia i proponowane środki. Program stanowi pewną istotną korektę programu PiS, co jest faktem pozytywnym. Na chwilę obecną brakuje mu jednak logiki, spójności, konsekwencji – czyli tych cech, które posiada program Prawicy RP.
Trzonem programu SP ma być polityka prorodzinna. Polityka prorodzinna według SP ma służyć rozwojowi gospodarki. Natomiast w programie Prawicy RP gospodarka ma służebną rolę w stosunku do obywatela a więc i do rodziny. Brak filozoficznych fundamentów w programie SP jest jego kluczowym brakiem. Mogą niepokoić, częste w przeszłości, odwoływania się polityków SP do potrzeby wprowadzenia kary śmierci. Tak jak w przypadku PiS jest to sprzeczne ze stanowiskiem Kościoła. Takie deklaracje mogą budzić wątpliwość co do szczerości zapewnień o szanowaniu zasad katolickiej nauki społecznej. Działacze SP krytycznie odnoszą się do Traktatu Lizbońskiego pomimo tego, że Zbigniew Ziobro, Ludwik Dorn głosowali za jego przyjęciem, a Jacek Kurski wstrzymał się od głosu (ciekawe czy takie głosowanie było wynikiem ich ówczesnych poglądów, czy też dyscypliny partyjnej?). SP nie chce (na chwilę obecną) budować w Polsce elektrowni atomowych, przedstawia całkiem rozsądne projekty zmian w ochronie zdrowia.
b) Kryterium wewnętrznych zasad i praktyk.
Po smutnych doświadczeniach nabytych w PiS, wydaje się, że Solidarna Polska ma zdecydowaną wolę budowania partii na zdrowych, demokratycznych i uczciwych zasadach.
Oby tak się stało.
c) Kryterium przywódcze.
Niewątpliwie twórcami Solidarnej Polski są osoby wybitne. Stanowią elitę polskiej prawicy, prawicy nie w 100% jednak chrześcijańskiej. Zbigniew Ziobro, Jacek Kurski, Ludwik Dorn, Tadeusz Cymański będąc wybitnymi, patriotycznymi działaczami powinni trwale zagościć ze swoją ofertą programową na polskiej scenie politycznej gromadząc tych, dla których poprzednio opisane partie są nie do przyjęcia.
Można mieć nadzieję, że na nowej drodze życia będą unikać błędów takich, jak tragiczne w skutkach, ratyfikowanie Traktatu Lizbońskiego.
Szkoda, że mając inną wizję zmian w Polsce, swojej decyzji o tworzeniu nowego ugrupowania nie podjęli wcześniej. Różnorodność ofert programowych - PiS, Prawica RP, SP, LPR, UPR i innych ugrupowań mogłaby wpłynąć na zwiększenie szansy przejęcia władzy przez te ugrupowania w minionych wyborach. Ci wszyscy, którzy odwrócili się od mniejszych ugrupowań twierdząc, że osłabiają prawicę, postępowali krótkowzrocznie i wyrządzili Polsce dużą krzywdę.
4. Liga Polskich Rodzin.
a) Kryterium programowe.
Program LPR jest zdecydowanie narodowy, zdecydowanie patriotyczny, odwołuje się do wartości chrześcijańskich. LPR odwołuje się do myśli i filozofii działania Romana Dmowskiego. Tak silne związanie z tym wielkim, narodowym autorytetem ma swoje, niestety negatywne, konsekwencje. Działacze LPR są skłonni do wdawania się w niekończące, emocjonalne spory z tymi, którzy mają inną ocenę historii, w tym głównie ze zwolennikami Józefa Piłsudskiego. Ta niechrześcijańska wrogość uniemożliwia podjęcie szerszej współpracy z tą partią. Dzielenie Polaków na patriotów i zdrajców, nieustanne szukanie winnych nieszczęść Polski utrudnia zajęcie się sprawami bieżącymi. Jeżeli LPR nie zmieni swojego sposobu myślenia to pozostanie na zawsze w zamkniętym kręgu 1% „superpatriotów”.
Ale 1% nastawionych patriotycznie Polaków to też dużo i o współpracy z LPR zapominać nie można.
b) Kryterium wewnętrznych zasad i praktyk.
Sposób zarządzania LPR-em przez Romana Giertycha oraz Wojciecha Wierzejskiego stał się główną przyczyną rozpadu partii. Arogancja w stosunku do szeregowych członków, do przywódców struktur terenowych, używanie Młodzieży Wszechpolskiej do wycinania doświadczonych działaczy, bezwzględne stosowanie dyscypliny partyjnej, manipulowanie listami wyborczymi – te zjawiska wewnątrz organizacji nieuchronnie prowadziły do upadku. Na dzień dzisiejszy przywódcy partii nieco spokornieli, są bardziej otwarci i nastawieni na wewnętrzną współpracę.
c) Kryterium przywódcze
LPR na początku istnienia było współtworzone przez wybitnych działaczy narodowo-katolickich. Z tej silnej grupy nikt chyba tu nie pozostał.
5. Pozostałe partie prawicowe
Funkcjonuje w Polsce jeszcze kilka prawicowych, ogólnopolskich partii. Ich obecność na scenie politycznej jest trudno dostrzegalna. Niestety, sposób finansowania partii politycznych w Polsce skutecznie ochrania te duże przed konkurencją. Oczywiście te duże wcale nie zamierzają tej sytuacji zmienić. Mniejsze partie gromadzą często ideowych, cennych działaczy, dla których Polska jest bardzo ważna.
Politycy PO oraz PSL, sprawujący dziś władzę w Polsce, za główny cel swojego programu przyjęli koncepcję jak najszybszego budowania federalnej Europy – czyli nowej, jednej Ojczyzny dla wszystkich Europejczyków. Wydaje się, że rozwój silnej Polski przestał ich interesować. Tej utopijnej, federacyjnej koncepcji podporządkowali wszystkie swoje działania. Podejmowane są takie reformy gospodarcze, finansów państwa, zmiany prawa, by powrót do koncepcji narodowej nie był już w przyszłości możliwy. Polska w sposób nieodwracalny ma wtopić się w Europę. Z tego właśnie powodu bezkrytycznie wdrażane są wszystkie unijne dyrektywy, bez względu na to, jakie skutki dla aktualnego życia Polaków przynoszą.
Tymczasem zapał dla szybkiego tworzenia unijnej federacji w zamożnych krajach UE powoli wygasa. Być może hasło budowy federacji europejskiej miało być faktycznie wykorzystane do całkowitego ekonomicznego zdominowania krajów Europy Wschodniej. W tej sytuacji rząd szybko traci grunt pod nogami. Ponieważ nie powstał żaden rozsądny program gospodarczy rozwoju niezależnej polskiej gospodarki, działania rządu bardziej przypominają działania sztabu kryzysowego w panice reagującego na bieżące trudności. Z tego też względu takie zjawiska, jak: katastrofalne prognozy demograficzne, wysoka umieralność, ogromna emigracja – w normalnym państwie szkodliwe, są dla naszego rządu zjawiskami bardzo pożądanymi – rozładowana zostaje presja społecznego niezadowolenia.
W przypadku niedokonania w szybkim czasie radykalnej zmiany kierunków i założeń realizowanej polityki, coraz łatwiej będziemy mogli przewidzieć dalszy, katastroficzny scenariusz dla naszej Ojczyzny.
Prowadzona od lat tzw. prywatyzacja doprowadziła do przejęcia polskiej własności – banków, przedsiębiorstw Skarbu Państwa, przedsiębiorstw samorządowych, kopalń, ziemi rolnej przez obywateli innych państw, a często przez spółki będące w znacznej części własnością państwową bogatych państw Unii Europejskiej (czyli zostały znacjonalizowane). Tym samym państwo polskie i polscy obywatele stracili jedno z najważniejszych źródeł dochodu – dochód z własności. Dla większości Polaków podstawowym i jedynym dochodem stał się dochód z pracy najemnej wykonywanej na terenie Polski u obcych przedsiębiorców.
Utraciwszy potężne źródło stałego dochodu rząd, aby móc realizować swoje konstytucyjne obowiązki jest i będzie zmuszony do stosowania coraz bardziej restrykcyjnej polityki podatkowej. Na polskich przedsiębiorców i obywateli nakładane są coraz większe podatki CIT, PIT, VAT, podatki akcyzowe, podatki ukryte, itd. Jednocześnie zapaść w systemie ubezpieczeń społecznych skłania rządzących do zwiększania i tak zbyt dużych składek ZUS – owskich pobieranych w sposób bezwzględny, niezależnie od kondycji finansowej przedsiębiorcy i braku odpowiedniego dochodu. Rosnące obciążenia podatkowe, rosnące i bardzo wysokie koszty pracy, w połączeniu z niewielką siłą nabywczą Polaków powodują i będą powodować bankructwo wielkiej ilości firm. Nowopowstające firmy, jeżeli nie stosują różnego typu „sztuczek” nie mają praktycznie szans przetrwania. Trudną sytuację pogłębia szerokie zjawisko zatorów płatniczych i spekulacyjne zmiany kursów złotówki.
Obce firmy inwestujące w Polsce szukają taniej siły roboczej. W przypadku nacisków płacowych grożą przeprowadzką w inne, tańsze rejony świata.
Drastycznie wysokie obciążenia dla przedsiębiorców oraz nieprzystające do średniej europejskiej niskie wynagrodzenia za pracę powodują i będą powodować coraz gwałtowniejszą emigrację do krajów zamożniejszych.
Brak pracy, brak możliwości założenia własnej firmy ze względu na wysokie koszty i restrykcyjne przepisy prawne, upokarzająco niskie wynagrodzenia, nie pozwalające na utrzymanie rodziny na godnym poziomie, skutkują katastrofalnie niskim przyrostem demograficznym (1,3 dziecka na Polkę).
Niski przyrost demograficzny natychmiastowo wpływa na zmniejszenie zatrudnienia we wszystkich firmach świadczących usługi lub produkujących wyroby na rzecz dzieci i rodzin. Bezrobocie w tym obszarze gospodarki będzie rosnąć lawinowo. Już dziś jesteśmy świadkami epidemii zamykania szkół i zwalniania nauczycieli.
Rząd reagując na zmniejszenie wpływów podatkowych zacznie wykorzystywać służby specjalne do tropienia polskich przedsiębiorców, szukających ratunku przed bankructwem w szarej strefie. Tej nagonce na polskich przedsiębiorców przyklaskiwać będą również związki zawodowe, krótkowzrocznie doszukując się w zjawisku szarej strefy przyczyn trudności gospodarczych. Urzędy Skarbowe i komornicy bezwzględnie egzekwować będą zaległe należności i kary. Doprowadzi to do masowych samobójstw doprowadzonych do rozpaczy ludzi. Równolegle narastać będzie lawinowo problem z brakiem środków na emerytury, renty, zasiłki społeczne. Najzdolniejsza i najbardziej aktywna polska młodzież oraz specjaliści w narastającej panice będą szukać swojego miejsca poza granicami Polski. Przemysł nowych technologii będzie obumierać. Przyśpieszający, gwałtownie ujemny przyrost demograficzny połączony z gwałtowną emigracją spowoduje szybki spadek zapotrzebowania na mieszkania. Nastąpi szybki wzrost bezrobocia wśród pracowników firm budowlanych. Ceny domów i mieszkań gwałtownie spadną. W tragicznej sytuacji znajdą się szczególnie młode rodziny, spłacające kredyty hipoteczne. Jedynym ratunkiem dla tej grupy również będzie emigracja. Spirala klęski będzie się nakręcać.
Wpływy z podatków, pomimo wzrostu ich poziomu, będą się zmniejszać. Państwo polskie tak jak i Polacy będą zmuszeni do sprzedaży resztek swojej własności – ziemi, lasów, kopalin.
Zmniejszać się będą środki na ochronę zdrowia i edukację. Średnia długość życia ponownie zacznie spadać. Dramatyczne poszukiwanie wpływów do budżetu spowoduje bezwzględną eksploatację surowców naturalnych, w tym gazu łupkowego. Działania te doprowadzą wkrótce do degradacji środowiska naturalnego na niewyobrażalną skalę.
Zagraniczne firmy, łącznie z wybudowanymi w specjalnych strefach ekonomicznych, bazujące na taniej sile roboczej, zaczną mocno naciskać na możliwość masowego zatrudniania pracowników z krajów azjatyckich, Sri Lanki, Bangladeszu, Pakistanu, Wietnamu, z krajów afrykańskich itd. Mając do wyboru zamykanie firm i utratę nawet tych niewielkich dochodów podatkowych, rząd będzie zmuszony do zgody. Napływ obcych pracowników będzie miał charakter masowy. Przyrost demograficzny w tych grupach narodowościowych szybko zacznie rosnąć. Państwa Europy zachodniej zalewane uciekinierami zarobkowymi z Europy wschodniej wycofają się z Układu z Schengen. Do pracy za granicą będą przyjmowani tylko najlepsi. Aby zapanować nad ewentualnymi, możliwymi protestami, rząd wprowadzi ścisłą kontrolę internetu, rozmów, listów. Przepisy o ochronie praw autorskich, w sytuacji powszechnego ubóstwa, zahamują szerszą możliwość dostępu do dóbr kultury. Postępować będzie schamienie we wzajemnych stosunkach. Wszechobecne będą śledzące wszystkich kamery. Ze względu na wcześniejszą ucieczkę z kraju elity intelektualnej stworzenie i realizowanie pronarodowej strategii politycznej będzie niemożliwe. System polityczny zostanie zawłaszczony przez dwa skorumpowane ugrupowania – prawicowe i lewicowe – rotacyjnie sprawujące władzę od wyborów do wyborów. Publicznie nienawidzący i krytykujący się politycy, po cichu będą się wspierać, nie czyniąc sobie krzywdy. Kościół katolicki w wyniku katastrofalnego niżu demograficznego, ateizacji, deprawacji, propagowania przez władze dewiacyjnych związków, kontroli Państwa nad wychowaniem dzieci, oskarżany o wszelkie możliwe przestępstwa, o pedofilię, molestowanie będzie pozbawiany powołań i straci możliwość kształtowania szlachetnych postaw chrześcijańskich wśród Polaków. Szybko zacznie podupadać.
Historia Polski, jako suwerennego, katolickiego Państwa dobiegnie końca. W 2100 roku na terenach Polski żyć będzie około 15 milionów mieszkańców, w tym około 7 milionów obcokrajowców ze wschodu.
Aby ten bardzo prawdopodobny scenariusz się spełnił wystarczy jeden krok – wystarczy dalej zachować bierność, wystarczy dalej ignorować politykę, wystarczy nie brać udziału w walce o budowę silnej, powszechnej struktury partii narodowo - chrześcijańskiej.
Tragiczny scenariusz upadku Polski nie musi się zrealizować.
Mamy doskonały przykład Węgier i premiera Viktora Orbana. Mobilizacja społeczeństwa po kompromitacji rządzących wcześniej socjalistów, wygrana prawicowego Fideszu, uchwalenie prorodzinnych, prorozwojowych ustaw, niemal natychmiast odmieniło niekorzystny bieg wydarzeń, dało szansę na pokonanie recesji i szybki pościg za państwami bogatymi i stabilnymi.
Analogicznie, jak na Węgrzech, realizowana polityka gospodarcza i finansowa Polski, powinna ulec natychmiastowej, radykalnej zmianie.
Wyroby produkowane i usługi świadczone w Polsce przy wykorzystaniu tańszej siły roboczej muszą być konkurencyjne w stosunku do wyrobów produkowanych i usług świadczonych w krajach bogatych Unii Europejskiej.
Konieczne jest:
- zmniejszenie podatków i podatków ukrytych,
- obniżenie kosztów pracy (obciążenia podatkowe i ZUS muszą dać możliwość uzyskiwania godziwego zysku),
- przemodelowanie polityki finansowej państwa,
- odrzucenie Paktu Fiskalnego,
- odrzucenie umowy ACTA i zaniechanie prób jej wprowadzenia „tylnymi drzwiami”,
- likwidacja zatorów płatniczych,
- umiar w nakładaniu kar i ściąganiu zaległych należności, by działania te nie mogły być powodem likwidacji firm,
- pomoc podmiotom zadłużonym w wyniku działań nieuczciwych kontrahentów,
- umożliwienie pełnej dostępności kredytów inwestycyjnych dla polskich firm,
- natychmiastowa likwidacja zatorów płatniczych przedsiębiorstw,
- zahamowanie spekulacji na polskiej walucie,
- wprowadzenie obciążeń podatkowych dla dużych firm obcych, unikających płacenia podatków w Polsce,
- doprowadzenie do sytuacji, w której prowadzenie działalności gospodarczej przez podmioty jednoosobowe nie jest obciążone nadmiernym fiskalizmem, jak to ma miejsce obecnie. Dla Polskich firm większym zagrożeniem jest Państwo polskie, niż konkurencja.
Jak najszybciej należy podjąć działania prawne i organizacyjne umożliwiające odzyskanie większościowego udziału w handlu przez polskich przedsiębiorców (zamiast walczyć z „pudlarzami” należy walczyć o „pudlarzy”). Tylko rozwinięty polski handel daje szansę zbytu dla towarów produkowanych przez małe i średnie przedsiębiorstwa.
Powyższe działania doprowadzą do znacznego zmniejszenia bezrobocia, wzrostu aktywności usługowej i produkcyjnej, dadzą szansę na zatrzymanie tragicznej emigracji.
Polską racją stanu jest też, jak najszybsze doprowadzenie do wzrostu realnych wynagrodzeń w Polsce do poziomu przynajmniej 70% wielkości realnych wynagrodzeń za zachodnią granicą.
Wzrost wynagrodzeń do godnego, europejskiego poziomu, likwidacja bezrobocia w połączeniu z aktywną polityką prorodzinną doprowadzą do wzrostu demograficznego.
Odbudowa polskich małych i średnich przedsiębiorstw, polskiego handlu umożliwi prowadzenie rozsądnej polityki zdrowotnej, oświatowej, socjalnej.
Aby wprowadzić Polskę na drogę powyżej opisanego rozwoju, należy przystąpić bezzwłocznie do opracowania szczegółowego programu zmian.
Istnieje tylko jedna droga, aby to osiągnąć, aby tak trudną pracę wykonać.
Droga ta wymaga aktywności organizacyjnej całego, świadomego wyzwań społeczeństwa.
Na drodze tej należy wykonać kilka prostych, niezbędnych kroków.
1. Zasilenie struktur partii prawicowych (spełniających trzy podane wcześniej kryteria) przez tych wszystkich, którym na sercu leży dobro Ojczyzny i rozpoczęcie aktywnej współpracy. Należy wziąć indywidualną odpowiedzialność za funkcjonowanie i finansowanie organizacji mających kluczowe znaczenie dla narodu i jednostki. Wstąpienie do partii politycznej ma tę samą wagę w czasach pokoju, co wstąpienie do armii w trakcie trwania wojny (moja propozycja to oczywiście Prawica Rzeczypospolitej)
2. Wybudowanie dobrze zorganizowanej, nowoczesnej struktury finansowanej ze składek i darowizn. Liczebność i stan finansów partii prawicowych (z wyjątkiem PiS) nie pozwala obecnie w najmniejszym stopniu realizować koniecznych zadań. Budowa sprawnie funkcjonującej organizacji politycznej jest nie mniejszym wyzwaniem, niż budowa zatrudniającego kilkadziesiąt tysięcy pracowników przedsiębiorstwa.
3. Przygotowanie szczegółowego projektu zmian i tekstów ustaw tak, by nowy Parlament natychmiast mógł przystąpić do pracy.
4. Przygotowanie szerokiej kampanii informacyjnej ukazującej konieczność i spodziewane efekty transformacji.
5. Utworzenie rządu prawicowego, bezzwłoczne wprowadzenie przygotowanych projektów ustaw umożliwiających odblokowanie gospodarki.
Czy dalej myślisz, że Twój udział w marszach protestu, pikietach, akcjach zbierania podpisów itp. przyniesie jakikolwiek efekt w postaci ustępstw skruszonych, rządzących liberałów?
Czy dalej myślisz, że Marek Jurek, Zbigniew Ziobro, Jarosław Kaczyński czy też ja, Krzysztof Litwinowicz, zbudują Tobie i Twojej rodzinie dobrobyt, bez Twojego zaangażowania i Twojej współpracy?
Czy dalej myślisz, że Prawica Rzeczypospolitej może zmienić Polskę, stworzyć rząd i opracować program bez Twojej pomocy i obecności?
Czy dalej myślisz, że katolik nie ma obowiązku angażowania się w działalność polityczną?
Czy dalej myślisz, że należy zajmować się wyłącznie swoimi dziećmi, swoją pracą i swoją działką?
Czy dalej myślisz, że bez osobistego zaangażowania solidarnych, zorganizowanych rzesz Polaków w działania zbrojne i polityczne w przeszłości, Polska widniałaby dziś na mapie Europy?
Czy dalej myślisz, że Polska Twoich marzeń, Polska Twoich szczęśliwych dzieci kiedykolwiek zaistnieje bez Twojego osobistego zaangażowania w działalność polityczną?
Czy dalej myślisz, że jest to uczciwe z Twojej strony przerzucanie całego ciężaru walki o Polskę na barki nielicznych?
Czy dalej myślisz, że bez Twojego zaangażowania w Prawicy Rzeczypospolitej lub innej prawicowej partii, ktoś uchroni naszą Ojczyznę przed GMO, magazynowaniem CO2 pod ziemią, przed katastrofą demograficzną, bezrobociem, demoralizacją, upadkiem edukacji?
Czy wiesz, ilu łez i cierpień ludzi wyrzucanych z mieszkań, zwalnianych z pracy, zmuszanych do emigracji za chlebem, niesprawiedliwie osądzanych i więzionych, pomawianych w mediach, ilu ofiar polskich żołnierzy ginących w czasie wojen w Iraku, Afganistanie, ile deprawacji dzieci dałoby się uniknąć, gdybyś Ty wcześniej został członkiem polskiej, chrześcijańskiej partii politycznej?
Jak odpowiesz błogosławionemu Janowi Pawłowi II, gdy w czasie spotkania w niebie zapyta Cię, co uczyniłeś z Jego apelem o powszechne zaangażowanie ludzi wierzących w działalność polityczną?
-
ZRÓB TO, ROZPOCZNIJ AKCJĘ.
Każdy z nas w dzisiejszym świecie, jeżeli tylko chce, ma pełen dostęp do informacji, ma też nieograniczone możliwości, aby posiadane informacje przekazywać innym. Niepotrzebne są nam obce media, media możemy w najprostszy i najtańszy sposób kreować sami.
Każdy z nas, jeżeli tylko chce, może korzystać z nieograniczonej formacji.
Mając wystarczające informacje, mając formację – powinnością naszą jest przystąpienie do akcji, do działania.
Każdy dzień, każda złotówka poświęcone innym działaniom, niż budowanie struktur organizacyjnych chrześcijańsko – narodowej prawicy, niż budowanie programu, niż przygotowania zmian w polityce gospodarczej, finansowej, społecznej - to dzień, to złotówka ukradzione Ojczyźnie i własnej rodzinie.
Zrób to, wykonaj pierwszy krok z pięciu. Zostań członkiem lub aktywnym współpracownikiem Prawicy Rzeczypospolitej lub innej prawicowej partii. Nie czekaj do jutra, bo jutro może już nie nastąpić.
Czy stać Cię na 5 kroków, czy tylko na jeden?
Jest to więc wyzwanie dla Ciebie.
Swoje zgłoszenia do Prawicy Rzeczypospolitej z podaniem danych kontaktowych, PESEL-u, wykształcenia można kierować
a) pocztą elektroniczną na adres –
Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
b) SMS na telefon - +48790264802
c) bezpośrednio w poniedziałki, środy i czwartki w godz. 18 – 19, w siedzibie w Łodzi, ul. Sienkiewicza 61a (Stowarzyszenie Ruch Przełomu Narodowego)
Krzysztof Litwinowicz
JAK ODPOWIESZ?
Proszę, rozsyłaj ten artykuł – wezwanie – apel do Twoich znajomych i nieznajomych, zamieść na dostępnych stronach internetowych, wydrukuj i rozdaj, rozsyłaj link do naszej strony internetowej, zamieść na Facebooku. Daj szansę każdemu do podjęcia decyzji.
|
